مقدمه
هنر ایران در دوره معاصر، بازتابی از تحوالت اجتماعی، فرهنگی و سیاسی قرن اخیر است. ازدوره قاجار تا امروز، هنر ایرانی فراز و فرودهای بسیاری را تجربه کرده که حاصل برخورد سنت ومدرنیته، غربگرایی و بازگشت به ریشههای بومی بوده است. هدف این مقاله بررسی رونددگرگونی هنر ایران در دوران معاصر و تأثیر رخدادهای تاریخی و اجتماعی بر شکلگیریجریانهای جدید هنری است.
زمینه تاریخی
تحول هنر ایران در عصر جدید را باید از اواخر دوره قاجار پی گرفت؛ زمانی که هنرمندانی چونکمالالملک نخستین گامها را در جهت آموزش رسمی و آکادمیک هنر برداشتند. تأسیس مدرسه شمسی آغاز راهی بود که هنر را از فضای سنتی نگارگری به عرصه۱۲۸۹ صنایع مستظرفه در سالواقعگرایی و آموزش مدرن سوق داد.
در دوره پهلوی اول، دولت با هدف نوسازی کشور، از هنر بهعنوان ابزاری برای نمایش اقتدار ملیو هویت ایرانی استفاده کرد. ساختمانها، مجسمهها و آثار نقاشی در این دوران تلفیقی ازسنتهای کهن و سبکهای اروپایی بودند. در دهههای بعد، همزمان با گسترش ارتباطاتفرهنگی و ظهور ط